.Mac web gallery to view all pictures
april 29, 2008
This post today is gonna be in english for the reason I want some people I met during the travel would be able to comprehend this. First of all thanks to everybody I have met for being so kind (especially Kim). The flight back was a long one but that didn’t matter as I had a lot of great memories to think about. In the airport of Singapore I bought a macmagazine where I saw a new release of Aperture. This is a handy photo-editingtool with nifty extras like nice webphotogalleries. You hear me coming right? I bought it at home and edited and selected some 200+ pics for you people to enjoy. The pics used in previous posts can be clicked on for viewing in Flickr, where a small selection can be viewed. The Aperture photogallery is fully customisable, editable colorbackdrop, sizable picturesize, slideshows. Play around with it and enjoy the pics. Greetings to all and be well.
Click on the link below to go to that gallery
Terug in het land van teveel keuze…
april 27, 2008
Het beste van op reis gaan is dat je bij thuiskomst even je thuisstek kan wikken en wegen. België is rotverwend, wanneer ik er weer eens op let, dan valt het aantal luxewagens me weer enorm op, vooral de jeeps en suvs die niemand hier echt kan gebruiken. Eerder in de supermarkt wou ik wat ham kopen en was weer even ‘dumbstruck’ bij het moeten kiezen uit tientallen soorten. Deze morgen begon ik bij het wakkerworden te denken over de dingen waar we niet kunnen in kiezen, schone lucht bvb. Gisterenavond was betrekkelijk mooi weer en met een makker zaten we aan de waterkant te vissen toen het weer opviel dat de lucht hier nooit meer echt helder is. In de verte hangt altijd een bruine sluier, daarboven een resem witte strepen van vliegtuigen die langzaam uitwaaieren tot witte transparante sluiers die sommigen onder ons al bestempelen als wolken.
Wat ik ook weer zal missen is de welgemeende goeiedag gevolgd door de vraag hoe het met je gaat, van zowat iedereen die je pad kruist. Hoe minder mensen hoe vriendelijker men is voor elkaar. Wat ik wel heb gemist is het aanbod van cultuur, de radio staat hier op hoog niveau, de kranten zijn kwaliteitsvoller, allez sommige toch. Alhoewel mijn geliefde zaterdagskrant nu ook een nieuw katern heeft met flauwekul omtrent de nieuwe man die we zouden moeten worden. Waxbeurten begot voor mannen, daar beneden bestaat er nog geen afdeling mannenverzorging en ik hoop voor hun dat dat ook zo blijft. Ginder zijn ze eerder bezorgd dat de jonge mannen misschien iets te soft worden, op school wil men de contactsporten aanmoedigen om de jongens die uitlaatklep te gunnen, ‘roughen them up a bit’.
Maar toch hee, ge moet er toch van houden, de eerste zomeravond in België waarbij je even een BBQ-geurtje opvangt terwijl het zeer langzaam donker wordt.
Auckland
april 25, 2008
Het zit erop. De laatste dagen ben ik in Auckland verbleven, de enige echte metropool in NZ. Met 1,1 miljoen inwoners waarvan je begot zou denken dat de meerderheid Aziaten zijn. Om de drukte van de stad te ontvluchten moet je niet echt veel moeite doen. Samen met Kim heb ik de ferry naar Rangitoto Island genomen, driemaal per dag kan je in een twintigtal minuten vanuit het centrum dit vulkanische eiland gaan bezoeken. Rangitoto is pas 600 jaar oud en is eigenlijk één klomp gesmolten lavagesteente die vanuit de zee werd opgestuwd. Na de tweede wereldoorlog hebben sommige veteranen die niet konden aarden zich daar gevestigd in kleine knusse cabins. Deze Baches zoals ze deze huisjes noemen lenen hun naam aan de bachelors die erin woonden. Nu zijn deze huisjes met bijna niks van luxe (geen elektriciteit of water) felbegeerd want er zijn maar enkele en de rust op twintig minuten van Auckland is de grootste luxe die ik mij kan inbeelden.
Samen met Kim en enkele van haar naar NZ uitgeweken vrienden zijn we nog een curry gaan eten op de laatste avond. Het NZ avontuur zit erop maar naar mijn gevoel was dit veel tekort, er is nog zoveel te ontdekken op het Noordereiland en zelfs het Zuidereiland waar ik langst verbleef heeft nog zoveel te ontdekken plekken. Ik hoop dat jullie mijn gekrabbel hier wat konden smaken. Binnenkort wanneer de Photoshopmachine weer gestart is zal ik nog enkele panoramische foto’s posten.
Ajuu!
Greetings to our Belgian friends Erik and Therese
april 21, 2008
Gisteren en vandaag was ik op bezoek bij Barry en Barbara in het Waimarino kayak centre. Op aanraden van de grootouders van mijn petekindje bracht ik hun een bezoek en ik moest ze vele groeten doen. De vroemmobiel mocht op een mooi plekje op hun magnifiek mooie domein bij de Wairoarivier. Grappig genoeg is hun hoofdbezigheid het organiseren van kayaktochten, wat voor mij de hoofdreden was op deze reis naar Doubtfull sound. Hun basis ligt in Betlehem in de Bay of Plenty. Dit is de kiwicountry bij uitstek, de zonnigste plek in NZ waar de beste omstandigheden heersen voor de kweek van zowat alles. Barry nam me daarstraks nog mee in de tuin om verse agaven en tamarillo’s vers van de boom te plukken, ‘t is eens wat anders dan pruimen 
. Deze ochtend heb ik een solotochtje op de rivier gedaan met hun topkayak (Prijon), vree goed materiaal dat snijd gelijk een mes door het water, ze geven deze niet met iedereen mee want ze hebben er maar ene, hij is smaller en daardoor ook ‘ a bit wobbly’. Tegen de stroming in ontdekte ik hier meer vogels aan de waterkant dan waar dan ook. De rivier was compleet verlaten en dat bleef zo voor ongeveer 20 kilometer, zalig. Blair de zoon trekt er dikwijls op uit om van metershoge watervallen naar beneden te duiken met speciale kleine stevige kayaks, hij toonde mij enkele foto’s en video’s van zijn capriolen, goed gek!
Some like it hot
april 20, 2008
Gisteren sliep ik bij Lake Taupo, een vulkanisch meer waar op verschillende plaatsen het strand zo warm is als badwater. Vlakbij is er een thermisch bad waar ze het 84 graden warme water afkoelen to 44 om het een beetje aangenaam te houden. Voor het slapengaan heb ik zo nog een nachtelijk bad genomen. Zo warm het was in de avond, zo koud was het deze ochtend in de vroemmobiel, het ijs hing aan de ruiten en deed er me aan denken dat ik vanaf nu toch beter een winterslaapzak zou kunnen gebruiken, brrrr. Iets verderop ligt Waiotapu waar je de thermische activiteit in allerlei verschillende gekleurde poelen kan bewonderen. Op de foto zie je de champagnepoel die met zijn 60 meter diameter en diepte de mooiste is. Arsenicum, zwavel, goud en 70 graden warm maakt dit geen badje om pootje te baden.
Anzac Day
april 19, 2008
Volgende week vrijdag wordt hier de eerste en de tweede wereldoorlog herdacht. Samen met Australie herdenken ze dit op 25 april ipv 11 november zoals bij ons. Bij mijn bezoek aan Wellington eergisteren waren de vrijwillige collectionneurs overal actief. Iedereen die wil koopt een poppiebloempje voor een bedrag dat je er zelf voor wil betalen, de mensen die er eentje op de bloes of revers hebben zijn niet te tellen. Wellington is de businesstown met al de maatpakken op weg naar het werk. Verder kan je er goed shoppen en stevig doorzakken, maar al bij al een beetje druk naar mijn smaak na de totale rust van het Zuiden. Ben even naar cafe Leuven geweest en heb daar supersizemosselen gegeten met duimdikke frieten en een goeie Chimay Bleu nondedieu. Ze hebben precies een gehele bruine kroeg van bij ons naar ginder verscheept.
Het weer wil niet meer mee dus heb ik wat kilometers afgemaald. Deze ochtend wou ik een vulkaan beklimmen in Tongariro maat dit werd me ten stelligste afgeraden wegens sneeuwbuien. Ik heb dan maar wat kleinere wandelingen gedaan en zo het geluk gehad om toch de top even bloot te zien zonder dat die in de wolken zat. Morgen eens gaan zien naar een geiser, ben benieuwd.
Hemelsluizen of hellepoorten?
april 17, 2008
Nieuw-Zeeland toont eindelijk zijn ware gezicht. Drie dagen geleden wou ik naar Arthur Pass. Dit is de enige plek waar een oude tranzalpine trein de Alpen oversteekt en deze pas wordt vooral benut door vrachttreinen en enkele toeristen. Het dorpje wordt bewoond door 29 man en is zo dood als een pier nu. Onderweg ernaartoe begon het te druppelen en dat voorspelde weinig goeds. Vanuit Arthur Pass kan je na de DOC (Department of Conservation) in te hebben gelicht waanzinnig mooie wandelingen doen op tracks waar geen kat op zit. Wanneer ik binnenging om te informeren begon het me effe te regenen, niet normaal. Er werd mij verteld dat wandelen schier onmogelijk ging zijn omdat er ook wat klimwerk bijzat en de rivieren waarschijnlijk onoversteekbaar zouden worden de dag erna. Ik heb dan maar een kamer genomen in de zo mogelijk schattigste backpackeraccomodatie die ik ooit zag. Een houten huisje met houtstoof en knusse zetels waar we met drie man gezellig hebben gekookt. Sedertdien is het nu al drie dagen aan het regenen, motregenen, stortregenen, donderen. De rivieren die droog stonden zijn nu kolkende watermassa’s geworden.
De dag erna zijn we weggereden naar Nelson door gietende regen tot in Nelson. Hopend op beter kustweer om daar de Abel Tasmanroute aan te vatten. Nou die hebben we dan maar gedaan in dat weer, was eens wat anders zo 8 uur stappen in een exotische omgeving in de gietende regen. Onderweg was het pad af en toe wegespoeld enzo. Gisteren zijn er 9 mensen verdronken in een flashflood, de rivier waar een schoolklas aan het canyonen was werd een kolkende massa en verraste hun en het heeft hun het leven gekost. Treurig nieuws en de media vestigt de aandacht op het feit of het wel verantwoord is om deze sport op school te laten gebeuren.
Deze morgen ben ik naar Picton gereden en heb de oversteek naar het Noordereiland gedaan met de Interislanderferry. Samen met de schaapjes die in de camion zaten (alhoewel niet in het droge). Wellington, de hoofdstad van NZ, is weer effe wennen in vergelijking met de rust waar ik vandaan kom. Bon en nu ga ik een goeie Chimay gaan drinken, want ik heb gehoord dat er hier een goed Belgisch cafe is
Fox Glacier sunset
april 14, 2008
Eergisterenavond was ik aan de voet van Fox Glacier, statief draadontspanner, filters, de hele rimram maar toch geen mooi licht. Het begon nog te druppelen op de koop toe, tijd om op te kramen en weg te wezen dacht ik. Bij het wegwandelen was ik bijna een halve kilometer ver toen ik de zon plots over de bergen zag schijnen en zo een kleurenspel tevoorschijn toverde in een boven de gletsjer hangende wolk. Lens vol open op 2.8, ISO omhoog en uit de vrije hand dit plaatje genomen, dat zal me leren om zo snel weg te lopen. En het bleef droog.
Gisteren ontmoette ik Kim uit Londen, ze is een bookingagent voor electronic dance en morgen gaan we samen Arthur Pass gaan bezien, denk dat er 29 man woont. De West Coast is zeer groen, en normaal gezien ook zeer nat, maar het is de laatste dagen felle zonneschijn of eens een wolkje. De bomen zijn hier fenomemaal groot en er woont hier echt geen kat. Neem de toeristen (al zijn er ook niet zoveel) hier weg en je zou hier helemaal niemand meer tegenkomen.
Lake Matheson
april 13, 2008
Hi folks, gisteren ben ik van kust gewisseld naar de Westkust en het landschap is hier veranderd in een dichte jungle van groen woud. Deze morgen heb ik geslapen bij Lake Matheson dichtbij Fox Glacier en dichtbij Franz Joseph Glacier. Beide gletsjers komen tot vlakbij de zee wat ze uniek maakt. De foto hierboven is een zicht op Mount Tasman aan de linkse kant en Mount Cook aan de rechtse kant. Het zicht in de morgen aan dit meer is er eigenlijk over . Deze namiddag ben ik tot de terminal (het einde) van een gletsjer geweest en heb daar ook wat foto’s genomen klik op de foto om meerdere andere te zien. Ik moet ervandoor nu, not much time left here. Doors are closing in 5 minutes. Greets
2 platte batterijen…
april 11, 2008
Na de kayaktocht heb ik er maar eens een gedacht van gemaakt om een New Zealand Great Walk aan te vatten. Ik was in de buurt van Queenstown, daar bruist het van de jonge gasten die al hun adrenaline kwijt moeten met bungee of freefall aan prijzen die wel behoorlijk hoog zijn voor zolang het duurt. Iets verderop kan je rijden naar Glenorchy. Driekwartier op een slingerend wegje langs een meer naar een uitvalsoord voor de mooiste wandelingen. Bij valavond zag ik de maan verstoppertje spelen achter de bergen maar ik heb ze toch kunnen pakken. Glenorchy heeft slechts 200 inwoners en vanaf daar vertrekken een drietal landweggetjes die je enkele tientallen kilometers verderop brengen naar een Trackstart. Van een kerel met serieuze kuiten hoorde ik dat je de Routeburn, die niet eindigt waar ie begint ook kon doen tot op het hoogste punt en hem dan langs dezelfde weg afdalen. Dat leek me een goed idee want de turbomobiel kon ik niet achterlaten nietwaar. Ook kon ik met lichte bepakking wat sneller wandelen. Al snel leerde ik onderweg Marie kennen uit Luik en waren we aan het lachen over de Mont Noir in Westouter. Ze was hier al enkele weken en ik was de eerste Belg die ze ontmoette, het was leuk om weer eens in het Frans te kunnen klappen. Samen met Craig en Paul bereikten we om drie uur in de namiddag de Harris Saddle, de meesten hadden al een paar kilometer eerder de rugzak gedumpt in een berghut om daar de rest van de dag te rusten tot morgen. Na het afscheid restte me nu de terugtocht voor het donker werd. Om zes uur verdween de zon achter een bergkam en liep ik door bemoste wouden, ieder moment verwachtend dat er een hobbit uit zijn hol zou springen. Ik geloof dat ik sommige stukken behoorlijk snel ben afgedaald want net op tijd bij bijna duisternis ben ik bij de auto geraakt. Mijn batterij was op, debatterij van de wandelGPS ook en wat bleek, deze van de auto ook, dus heb ik daar maar getukt. Gelukkig voor mij kwam er nog een camper erbij en mocht ik een stukkie eten van hun avondmaal en had ik nog een halve fles Matarikiwijn (die ik ga missen eens thuis). In de ochtend was er gelukkig een man met startkabels en was ik weer op weg tegen elf uur. Toen ik eerder aan een berggids vertelde van de tocht gisteren bleek dat ik dertig kilometer had afgelegd. Nice.
